Оростомамен асқынған төменгі жақ сүйегінің қайталанатын амелобластомасын хирургиялық емдеу және реконструкциялау: клиникалық жағдай

Аңдатпа

Өзектілігі: Амелобластома — жақ сүйегінің жиі кездесетін қатерсіз ісіктерінің бірі, ол жергілікті инвазиялық өсуімен және жиі қайталануымен сипатталады. Қатерсіз сипатына қарамастан, бұл ауру сүйек тінінің бұзылуы, функционалдық бұзылыстар қаупі және жақ-бет ақауларын қалпына келтірудегі күрделілік салдарынан маңызды клиникалық мәселе болып табылады. Қазіргі таңда магнитті-резонанстық және компьютерлік томография, биопсия және хирургиялық резекцияны қоса алғанда, диагностика мен емдеудің заманауи әдістері бұл науқастарды басқаруда негізгі құрал болып қала береді. Дегенмен, рецидивтердің жиілігі жаңа терапиялық тәсілдерді іздеуді және реконструктивті әдістерді жетілдіруді талап етеді.

Зерттеу мақсаты – оростомамен күрделенген төменгі жақтың қайталанатын амелобластомасының клиникалық жағдайын талдау, хирургиялық емдеу мен реконструкцияның тиімділігін бағалау.

Әдістері: Мақалада 63 жастағы әйелде төменгі жақтың амелобластомасын диагностикалау және емдеу бойынша сирек клиникалық жағдай сипатталған.

Нәтижелерi: Амелобластома алғаш рет 1997 жылы анықталған, кейін 2002, 2009, 2016 және 2020 жылдары бірнеше рет рецидивтермен және хирургиялық араласулармен байқалған. 2022 жылы қайталанған ісікті резекциялау және тері-бұлшықеттік қақпақша арқылы ақауды қалпына келтірумен біріктірілген операция жасалды.

Гистологиялық тұрғыдан фолликулярлық типтегі амелобластома расталды: палисад тәрізді орналасқан жасушалары мен эмальді органды еліктіретін жұлдыз тәрізді құрылымдары бар эпителиальды ұяшықтар анықталды. 2025 жылдың мамырындағы МРТ нәтижесі бойынша рецидив белгілері байқалмаған. Үш жылдық бақылау барысында пациент тұрақты ремиссияда.

Ауру уақыт шкаласы бойынша шамамен 30 жыл бойы бақыланды. Алынған деректер кешенді хирургиялық әдістің және реконструкцияның тиімділігін растайды.

Қорытынды: Амелобластома қатерсіз ісік бола тұра, белсенді хирургиялық араласуды және ұзақ мерзімді динамикалық бақылауды қажет ететін патология ретінде ерекшеленеді. Жекелендірілген емдеу жоспары мен пәнаралық тәсіл науқас жағдайын жақсартуға мүмкіндік береді.